
Er wordt wel eens gezegd dat graven spreken. Dat geldt zeker voor kindergraven. Ze vormen versteende brailletekens waaruit een vergeten, steeds evoluerend verhaal van afscheid en rouw kan afgelezen worden. Ze zijn kleine getuigen van pijn en verdriet, verbondenheid en zingeving, troost en hoop, onverschilligheid en erkenning.
'De Dood in Kinderschoenen' is een veronachtzaamd stukje West-Vlaams erfgoed in de kijker en maakt ook het verlies van een kind beter bespreekbaar.
Klik hier voor meer info.
Bron: huis van de mens